Van berggorilla’s zien tot mensen helpen
Het begon allemaal in 2019. Ik wilde de berggorilla’s in hun natuurlijke leefomgeving zien en kreeg de kans om naar Oeganda te reizen. Met een extra koffer vol schoolspullen vertrok ik naar de ‘Parel van Afrika’.
Het zien van de zilverrug en zijn familie was een herinnering voor het leven. Ook het land, met zijn eindeloze tinten groen, het prachtige wildleven en de hartelijke mensen, stal mijn hart.
Maar ik werd ook diep geraakt door de armoede die er helaas ook is. Ik zag kinderen op blote voeten, in gescheurde kleren, die zware lasten droegen. Takken op hun hoofd, zware manden met fruit om te verkopen op de markt of jerrycans vol water, net getapt uit de waterput. Ze waren niet aan het spelen of op school maar ze werkten om te overleven. Het zien van deze jonge kinderen die gedwongen werden tot zwaar werk, simpelweg om hun gezin te helpen, brak mijn hart. Geen enkel kind zou moeten kiezen tussen werk of school, of tussen overleven en kind kunnen zijn.
WEGKIJKEN GEEN OPTIE
Dat moment liet me niet meer los. Wegkijken was geen optie. Ik wilde bijdragen. Niet uit medelijden, maar vanuit een verantwoordelijkheidsgevoel. Elk kind verdient veiligheid, onderwijs, schoon water en de kans om te dromen van een betere toekomst.
Tijdens mijn tocht naar de berggorilla’s ontmoette ik Justus, een lokale gids die uitstekend Engels sprak. Nieuwsgierig vroeg ik hem waar hij de taal zo goed had geleerd. Hij vertelde dat hij de kans had gekregen om naar school te gaan. We praatten verder en op een gegeven moment vroeg ik of hij kinderen had. Hij glimlachte en vertelde vol trots dat hij een dochter had. Success. Toen ik hem vroeg of zij ook naar school ging, was zijn antwoord kort: “Nee, dat kon ze niet.” Ondanks zijn werk als gids verdiende hij niet genoeg om haar schoolgeld te bekostigen.
HARDE REALITEIT
Die avond sprak ik met Moses, mijn persoonlijke gids voor die week, die inmiddels een goede vriend is geworden. Terwijl we spraken over het leven van de mensen in dit gebied werd meer en meer duidelijk dat er hier weinig kinderen naar school kunnen gaan. Het is de harde realiteit voor veel ouders: zij willen het beste voor hun kinderen, maar hebben simpelweg de financiële middelen niet.
Op dat moment viel alles op zijn plek. Onderwijs had Justus een stem en een toekomst gegeven, en toch liep zijn eigen dochter Success het risico om achterop te raken. Dat besef versterkte mijn vastberadenheid.
En daarom heb ik besloten om te helpen. Omdat verandering altijd begint op het moment dat je actie moet ondernemen door wat je ziet.